“«Όταν συνταξιοδοτηθείς, θα μπορούσες να αρχίσεις να γράφεις μυθιστορήματα.»
«Σίγουρα θα έγραφα μυστήρια. Αλλά δεν αξίζει τον κόπο.»
«Γιατί το λες αυτό;»
«Επειδή ορισμένοι κριτικοί και καθηγητές, ή επίδοξοι κριτικοί και καθηγητές, θεωρούν τα μυθιστορήματα μυστηρίου δευτερεύον είδος. Και, μάλιστα, στις ιστορίες της λογοτεχνίας δεν αναφέρονται καν.»
«Τι στο καλό σε νοιάζει; Θέλεις να μπεις στην ιστορία της λογοτεχνίας μαζί με τον Δάντη και τον Μαντσόνι;»
«Θα πέθαινα από ντροπή.»
«Οπότε απλώς γράψε τα και να είσαι ικανοποιημένος με αυτό.»”