“Όλα αρχίζουν και γυρίζουν γύρω μου με έναν ταχύτατο ρυθμό ,που δεν μπορώ να τον συλλάβω καθόλου. Τα καφέ , οι άνθρωποι , τα αυτοκίνητα. Βρίσκομαι καθηλωμένος στο ίδιο σημείο , χωρίς να μπορώ να μετακινηθώ .Με καθηλώνει ο φόβος, το άγνωστο , η εκμηδένιση μέσα στο άγχος της ταχύτητας και του ξέφρενου αυτού παιγνιδιού ,που κάνει τα πάντα να βρίσκονται σε έναν οργασμό δημιουργίας και ανταγωνισμού. Όλοι αγωνίζονται και εργάζονται τρομακτικά . Δεν υπάρχει χρόνος , ούτε σήμερα , αύριο , χθές. Μόνο το τώρα , η στιγμή. Να νιώθεις ότι ζεις και να αισθάνεσαι τη ζωή σου. Είναι παράξενο να νιώθεις τόση κίνηση και τόσο πυρετό μέσα σ΄αυτή τη χλομή ατμόσφαιρα! Κι όμως ίσως αυτό , η έλλειψη της ζωντανής φύσης , το δείγμα ότι υπάρχει η ημέρα ,η ζωή , ίσως αυτό να κάνει τους ανθρώπους εκεί να τρέχουν , να πασχίζουν, να πάσχουν.”