“Ακατέργαστες σκέψεις και εκδοχές διέτρεχαν το νου του (...) όταν διέκρινε μια σιλουέτα να γλιστρά προς τη Γ. Σεφέρη. Η σιλουέτα, που του φάνηκε κατά τι μεφιστοφελική και πάντως εξάπαντος αξιοπρόσεκτη, φορούσε κάτι σαν ένα μπερέ σκουρόχρωμο -όπως φανερωνόταν μέσα στη χλωμή φωταγωγία του φεγγαριού και των παρακείμενων φανών- και περπατούσε με προσεκτικά βήματα προς την οδό αυτή.”