“Το σκυλί δεν αντέχει να κλαίω, σας το έχω πει. Επίσης ξέρει πότε δεν πρέπει να μ'αφήνει μόνο, κι αυτό σας το έχω πει. Κουλουριασμένος στο πάτωμα, ένιωσ την υγρή του μύτη να μου χαϊδεύει το αυτί, άκουσα μες στο αυτί μου το αγχωμένο του ρουθούνισμα, άνοιξα τα μάτια και είδα την αγωνία στο βλέμμα του. Πόση ώρα με παρακολουθούσε να κάνω όλα αυτά τα παρανοϊκά που δεν έβγαζαν νόημα; Θα πρέπει να ανησύχησε πολύ. Ντράπηκα. Κι ήταν μάλλον αυτή η ντροπή που με έβγαλε από το πηγάδι.”