“فکر می کنم بدبختی آدم این نیست که تجربه هیچ کس به درد کس دیگری نمی خورد، بدبختی اش این است که تجربه های خودش هم دفعه بعد به شکلی دیگر ظاهر می شود که نمی تواند آن ها را بشناسد. گاه زندگی به بازی رقت انگیز مبتذلی بیشتر شباهت دارد تا به کاری جدی. نمی دانم چرا آدمی این نوع زندگی را تحمل می کند.آیا برای این که از مرگ، که نمی داند چیست، می ترسد یا چون با این همه باز به زندگی امیدوار است؟

از کتاب «آن ها که به خانه من آمدند.»”