“Στο Μπρονξ εκείνων των χρόνων, οι τοίχοι δεν είχαν μόνο αυτιά, είχαν και μνήμη. Η Φέιγκελε κοίταζε έξω από το παράθυρο τις σκιές που μεγάλωναν στο πεζοδρόμιο και ήξερε πως κάθε άνθρωπος που περνούσε από κάτω, κουβαλούσε μαζί του μια ολόκληρη ήπειρο που είχε αφήσει πίσω. Ο Μπάνυ και ο Τσικ γελούσαν στη γωνία, ένας ήχος που έμοιαζε με σπασμένο γυαλί, υπενθυμίζοντας σε όλους πως η ζωή συνεχίζεται, ακόμα κι όταν η καρδιά σου είναι ακόμα δεμένη στις αποβάθρες της παλιάς πατρίδας.”