“Με το πέρασμα των φεγγαριών και το φυλλορρόημα των γενεών το γεφύρι έστεκε αναλλοίωτο, όπως και το νερό που κύλαγε από κάτω του. Γερνούσε βέβαια, όπως όλα, αλλά σε χρονικά διαστήματα πολύ πιο μεγάλα, όχι μονάχα απ' όσο κρατάει η ζωή ενός ανθρώπου αλλά περισσότερο και από το μάκρος της ζωής ολόκληρων γενεών, κι ήταν τόσο μεγάλα τα διαστήματα, που κανένας δεν μπορούσε να δει με το μάτι αυτό το γέρασμα. Αν και φθαρτό, όπως όλα τα πράγματα, το γεφύρι έμοιαζε να 'χει ζωή αιώνια, γιατί κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει το τέλος του.”