“Είχε την αίσθηση επίσης ότι ήταν βαθιά μέσα σε μια δροσερή λίμνη και πως ο αέρας του βουνού ήταν νερό αεριούχο γύρω της. Μικρά σύννεφα περνούσαν πάνω από τον ήλιο. Το φώς χανόταν και ξαφνικά πρόβαλλε ξανά, και ήταν αυτές τις στιγμές που η λευκότητα των τοίχων φαινόταν να περνάει πίσω από τα μάτια και να κάνει το νου της καθαρό σαν τον αέρα...Μέσα στη σιωπή, παρακολουθώντας το φώς να πηγαινοέρχεται αμέτρητες φορές, η Σατσίκο έχασε κάθε αίσθηση του χρόνου.”