“Η φυγή του είναι βιαστική. Γρήγορα χάνεται στους δρόμους ανάμεσα στα σπίτια, τα πουλιά κρώζουν ολόγυρα, οι θρήνοι τους αντηχούν στα κλειστά παράθυρα κι αντιγυρίζουν στους τοίχους, μου λένε ξανά πόσο άσπρος ή λεπτός ή διάφανος είμαι, πόσο λευκά τα μαλλιά μου που δεν υποδηλώνουν σοφία, πόσο ανοιχτόχρωμα τα μάτια μου που κοκκινίζουν στον ήλιο, κόκκινα μάτια συνεχώς, μάτια όχι ανθρώπινα, μαλλιά όχι, ούτε και δέρμα. Ξυπνάω απότομα και το πρόσωπο της μητέρας μου είναι ακόμη μπροστά μου. Στα όνειρα συναντιόμαστε, αλλά και δεν συναντιόμαστε.”