“Η μητέρα φοράει λευκά, κάθεται ή στέκεται, κοιτάζει μακριά ή προς το μέρος μου, πάνω ή δίπλα ή μέσα στο κεφάλι μου, και το μόνο που θέλω είναι να πιάσω αυτό το βλέμμα που γλιστράει συνέχεια, μένει για λίγο πάνω μου, για λίγο μόνο, μ' ένα μικρό αναστεναγμό για το πόσο άσπρος ή λεπτός ή διάφανος είμαι, κι ύστερα φτερουγίζει γύρω γύρω σαν θαλασσοπούλι.”