“Γεννήθηκα για να βρίσκομαι εδώ. Η ντρογκερία είναι το κέλυφος που με περικλείει, μου ταιριάζει αυτό το χαμηλό φως, το σκοτάδι που συγκρατεί η ξύλινη οροφή στη διάρκεια της μέρας, η βαριά κουρτίνα στη βιτρίνα, η σιωπή στα συρτάρια, ο ήσυχος κοχλασμός του αποστακτήρα, η απόλυτη τάξη, μπορώ να βρω τα πάντα εδώ μέσα με κλειστά μάτια, το καθένα στη δική του θέση με τον τρόπο που τοποθετεί τους καρπούς στα κλαδιά του ένα δέντρο. Κι όταν ψιθυρίζω ικανοποιημένος κάθε βράδυ τα ονόματα όσων κρύβονται στα συρτάρια μου, λες και καληνυχτίζω την Digitalis, την Atropa, την Claviceps purpurea και την Papaver somniferum, την παπαρούνα του ύπνου, νθώθω ένα τσίμπημα στην καρδιά, σαν ερωτευμένος που με διεσταλμένες τις κόρες των ματιών χάνεται στην παραίσθηση ενός κόκκινου κόσμου και θυμάμαι που κάποτε είχα πει, μου αρέσει πολύ εδώ, πατέρα, μοιάζει να ταιριάζω απόλυτα εδώ, κι ο πατέρας μου είχε συμφωνήσει”