“სხვისი სიმდიდრე და წარმატება ხშირად ხდება შურის საბაბი, განსაკუთრებით იმათთვის, ვინც "უსამართლოდ დაჩაგრულად" მიიჩნევს თავს. ადვილია საკუთარი წარუმატებლობა სხვა თემს გადააბრალო და საკუთარ თემში მოახდინო ასეთივე "დაჩაგრულების" მობილიზაცია. შუა საუკუნეების ევროპის ქვეყნებში ებრაელთა რბევა, ძირითადად, შურის მიზეზიდ ხდებოდა და ის, თითქმის ყოველთვის, ადგილობრივი ხელისუფლების მიერ იყო წაქეზებული.
თუ უცხო რჯულის ხალხის სიმდიდრე შურის საგანი ხდება, ახალგამდიდრებული პირებისათვის დამახასიათებელი ამპარტავნობა - გაღიზიანებას იწვევს, ხოლო ვიწრო ეთნიკურ წრეში ჩაკეტილობა - ეჭვს ბადებს. ეს ყველაფერი აშკარად სუბიექტური ფაქტორებია, რომლებიც შეიძლება სულაც არ ეფუძნებოდეს რეალობას. მაგრამ ფაქტია, რომ XIX საუკუნის ევროპაში სულ უფო მეტად იკიდებს ფეხს ის, რასაც დერქმევა სხარტი, მაგრამ ამავე დროს საშინელი სახელი - ანტისემიტიზმი.”