“بچه ی بزرگ او من بودم،و خیال می کنم که دلش به حال من می سوخت. از همان لحظه ی اول که دید من دخترم، فهمید که زحمت بچه های آینده اش بیشتر به دوش من خواهد افتاد. به دختر بزرگشان که من بودم می گفتند (( مادر کوچولو)). با این لقب تشویقش می کردند. نمی فهمیدند که مادر نارس دست کمی از میوه ی نرسیده ندارد و بچه ای که می خواهد مادر بچه های دیگر بشود از شکل می افتد، بدبخت می شود، می سوزد. مقصودم از لحاظ بدنی نیست، بلکه مقصودم از جنبه های پوشیده و پنهان زنانگی است. من هنوز به ده سالگی نرسیده از زاییدن های مادرم و بچه بزرگ کردن بیچاره شدم.”