“Հայկական հին ճարտարապետությունը, իհարկե պետք է դիտել որպես մարդկության կուլտուրայի խոշորագույն երևույթներից մեկը: Նաև զարմանալի երևույթներից մեկը: Այն իքնատիպ է, իր ակունքներում ամբողջովին ինքնուրույն, ուստի և ազգային: Միևնույն ժամանակ անմատչելի ու խորթ չէ օտարին: Նրա մեջ կա ինչ-որ վեհ, զգաստացնող մի բան, որը հարկադրում է ակամա լրջանալ, ձգվել: Առաջին հանդիպումը հին հայկական ճարտարապետության հետ, լինի տաճար թե մահարձան, տապանաքար, փլատակ կամ կանգուն վիճակում, ներգործում է գրեթե միատեսակ, անկախ այն բանից, թե ով է այդ մարդը կամ ինչ ազգի, դա զարմանքն է, երբ մարդ մի պահ կանգ է առնում, քարանում տեղում ու փորձում հասկանալ, թե որտեղ է ինքը գտնվում: Եվ ապա՝ վեհության հարուցաց պատկառանքը: Հաղորդակցվելն այդ լուռ խորհրդավորության հետ: Եվ զգալ, որ ինչ որ բան է անցնում իր մեջ , ներծծվում այդ ամենից, ինչին հայացքն է դիպչումէ գմբեթը, տանիքի թեք սալերը, քիվերը, պատերը, դեկորները, բոլորն էլ՝ տարբեր, բոլորն էլ կատարյալ: Զգացմունքը որպես ներաշխարհային կատեգորիա, ազգային պատկանելություն չունի: Հայկական ճարտարապետության հանդեպ չի կարող անտարբեր մնալ ոչ ոք, ով զուրկ չե զգացումից:”