“چه نوع پیمان‌هایی باید با هم آمیز خودمان ببندیم تا به راستی شانس وفاداری دوجانبه را داشته باشیم؟ مطمئناً پیمانی که می‌توانیم ببندیم بسیار محتاطانه‌تر و سردتر از پیمان‌های کنونی است. «عهد می‌بندم که از تو و فقط از تو مأیوس شوم؛ عهد می‌بندم که فقط تو مایۀ افسوس من شوی. نه این‌که افسوس‌هایم در رابطه‌های پرشمار و زندگی دن ژوان‌گونه پراکنده شوند؛ من گزینه‌های مختلف را برای ناشادکامی سنجیده‌ام، و تویی آن کسی که می خواهم خودم را به او متعهد کنم.» زوج ها در محراب کلیسا باید چنین عهدهایی با هم ببندند: عهدهایی که در بدبینانه بودن چیزی کم ندارند و به شکل مهربانانه‌ای غیر رمانتیک اند.”