“زنی که کودکی در آغوش داشت گفت : با ما از فرزندان سخن بگو
و او گفت :
فرزندان شما ، فرزندان شما نیستند .
آن ها پسران و دختران خواهشی هستند که زندگی به خویش دارد .
آن ها به واسطه ی شما می آیند ، اما نه از شما ، وبا آن که با شما هستند ، از آن شما نیستند .
شما میتوانید مهر خود را به آن ها بدهید ، اما نه اندیشه های خود را ، زیرا که آن ها اندیشه های خود را دارند .
شما می توانید تن آن ها را در خانه نگاه دارید ، اما نه روحشان را .
زیرا که روح آن ها در خانه ی فرداست ، که شما را به آن راه نیست ، حتی در خواب .
شما می توانید بکوشید تا مانند آن ها باشید ، اما مکوشید تا آن ها را مانند خود سازید .
زیرا که زندگی واپس نمی رود و در بند دیروز نمی ماند .”