“οι πολιτοφύλακες που με φύλαγαν, έμοιαζαν πολύ δυσαρεστημένοι απ'όλη αυτή την κατάσταση. όση ώρα βασάνιζαν στο διπλανό δωμάτιο, με παρακολουθούσαν μ'ενδιαφέρον για να δούνε πώς αντιδρούσα, ίσως ακόμη και με οίκτο. όταν φέρανε πίσω το τρίτο θύμα, νεκρό ή λιπόθυμο, ο γεροντότερος απ'τους δύο πολιτοφύλακες μού έριξε ένα βλέμμα, σηκώνοντας τους ώμους σε μια υποσυνείδητη κίνησης συγγνώμης. σε αυτή την κίνηση βρισκόταν ολόκληρο το νόημα του κόσμου ενός γέρου χωροφύλακα που, απ'τη μια μεριά, έχει πίσω του τριάντα χρόνια υπηρεσίας σε μια μεσαιωνική χώρα, κι απ'την άλλη, θα έχει πιθανότατα γυναίκα, πολλά υποσιτισμένα παιδιά κι ένα καναρίνι. υπήρχε εκεί μια ολόκληρη φιλοσοφία ντροπής, εγκαρτέρησης κι αδιαφορίας: 'αυτός ο κόσμος είναι έτσι φτιαγμένος κι ούτε συ, ούτ'εγώ, δε θα του αλλάξουμε τίποτε'. το σήκωμα των ώμων του χωροφύλακα χαράχτηκε στη μνήμη μου πιο βαθιά κι απ'τα ουρλιαχτά των βασανισμένων.”