“پس سعادت چیست؟ غروری است که ارضا شده. اگر من خود را بهتر و مقتدرتر از تمام جهانیان بدانم مسعود خواهم بود و اگر همه مرا دوست می‌داشتند من نیز در نهاد خویش سرچشمه‌ی بی‌پایان محبت می‌یافتم. بدی، بدی می‌زاید. نخستین آزردگی به ما می‌فهماند که لذت آزردن دیگران چیست. اندیشه بدی ممکن نیست در ذهن کسی خطور کند و آن شخص به فکر آزمایش آن در مورد دیگران نیفتد.”