“دیگر نمی خواهم زندگی کنم. بیشتر عمرم به نخواستن زندگی گذشته. تنها جایی که خوشحالم این جا در کلاس درس است که مجبورم به چیز دیگری فکر کنم، یا مواقعی که کتاب می خوانم یا سینما میروم. یا توی تخت. فقط وقتی خوشحالم که یادم می رود وجود دارم. وقتی که فقط چشمان و گوشها و پوستم وجود دارند. یادم نمی آید در این دو سه سال اخیر خوشحال بوده باشم. از سقط جنین به بعد. تنها چیزی که می توانم به خاطر بیاورم این است که گاهی خودم را مجبور میکردم تا خوشحال به نظر بیایم، تا اگر در آینه چشمم به چهره ام افتاد، بتوانم چند لحظه خودم را گول بزنم که واقعاً خوشحالم.”