“Όλοι ήταν ανήσυχοι - όλοι οι άνθρωποι που ήξερε. Τουλάχιστον οι νέοι, οι νέοι στη ζωή και στα γράμματα. Πάρε τα μυθιστορήματά τους. Μητ' ένα στα είκοσι που να σε ξεκουράζει, που να 'χει εκείνο το κάτι που σε κάνει ν' ανοίγεις ένα βιβλίο αποζητώντας κάποιο καταφύγιο. Μυθιστορήματα που κυλούσαν γοργά, μέσα σε κακό και φασαρία, σαν τις μοτοσυκλέτες - βίαια, ναι, αλλά κι έξυπνα. Πόσο την είχε βαρεθεί την εξυπνάδα.”