“Άθελά μου έγινα ειρωνικός, μαζεύτηκα στο καβούκι μου, φοβόμουν τις αναλύσεις όταν δε γίνονταν παρεΐστικο σόου, όταν δεν είχα γελαστικούς μάρτυρες να πιστοποιήσουν πως "ναι, περνούσαμε ωραία στη βεράντα το βράδυ και είπαμε και κάνα δυο λόγια παραπάνω".”