“دختری خرد، شکایت سر کرد/که مرا حادثه بی مادر کرد
  دیگری آمد و در خانه نشست/صحبت از رسم و ره دیگر کرد
موزه‌ی سرخ مرا دور فکند/جامه‌ی مادر من در بر کرد 
 یاره و طوق زر من بفروخت/خود گلوبند ز سیم و زر کرد
 سوخت انگشت من از آتش و آب/ او بانگشت خود انگشتر کرد/ دختر خویش به مکتب بسپرد/نام من، کودن و بی مشعر کرد :(((((
اشک خونین مرا دید و همی/خنده‌ها با پسر و دختر کرد
نزد من دختر خود را بوسید/بوسه‌اش کار دو صد خنجر کرد
 پدر از درد من آگاه نشد/هر چه او گفت ز من، باور کرد”