“... باید عمق سخن تولستوی[، که اگر خدا نباشد هر کاری مجاز است،] را در نظر گرفت. «اگر خدا نباشد» در سخن او به چه معناست؟ برای این تعبیر دو معنا می‌توان در نظر گرفت. نخست این‌که فقط خدا را از جهان حذف کنیم اما سایر چیزها در جای خود باشند و به عبارتی، تنها خدا را هم‌چون فرمانده لشکری از جایگاهش خلع کنیم. اما در معنای دوم با رفتن خدا، سایر چیزها به حال خود باقی نمی‌مانند؛ زیرا با رفتن خدا هر امر خدایی نیز می‌رود. یعنی با خلع این فرمانده، لشکرش نیز با او خواهد رفت. خوبی‌ها همه اموزی خدایی‌اند، چنان که بدی‌ها همه اموری شیطانی‌اند. حال، گزاره تولستوی با معنای دیگری مطرح می‌شود: «اگر خدا نباشد»، یعنی اگر خوب‌ها و خوبی‌ها نباشند، آن‌گاه هر بدی را می‌توان انتظار برد.”