“Γι'αυτό λέγονται στιγμές, τελείες δηλαδή. Γιατί είναι μικρές όπως οι τελείες και τελειώνουν χωρίς να το καταλάβεις. Δε γίνεται αλλιώς, Και μετά πας σε άλλη στιγμή και έπειτα σε άλλη, κι έτσι στιγμή στιγμή περνάει η ζωή σου. Και μόνο στο τέλος το καταλαβαίνεις. Όχι μόνο ότι πέρασε αλλά κυρίως πώς πέρασε. Στο τέλος της ζωής σου είναι σα να παίρνεις ένα μολύβι και να ενώνεις τις στιγμές που έζησες και τότε μόνο όλα βγάζουν νόημα. Μόνο όταν συνδέσεις και την τελευταία στιγμούλα σου με τις υπόλοιπες, βλέπεις τι ζωγράφισες όσο ζούσες, αν και δε μπορούσες να τότε να το δεις. Κατανοείς ποια εικόνα άφησες πίσω σου στον κόσμο.”