“گرونباوم در قبال آنچه از نظر او انحطاط اسلامی تلقی می‌شد نگرشی هگلی در پیش گرفت. تمدن اسلامی، با دریافت خرد یونانی از غرب، وظیفه‌ی تاریخی خود را به انجام رسانده بود و دیگر هیچ نقشی در تاریخ نداشت. مقایسه‌ی تمدن اسلامی با تمدن یونان و روم باستان، که تقریباً همیشه به ضرر اسلام تمام می‌شد، ترجیع‌بند نوشته‌های او بود. اسلام تمدنی بود تقلیدی و مرکب از عناصر وام‌گرفته از فرهنگ‌های دیگر و ناتوان از نوآوری مستقل. گرونباوم بر آن بود که مسلمانان نمی‌توانستند ارزش دانشی را که فایده‌گرا نیست درک کنند و به همین علت بود که مثلاً رساله‌های مربوط به ریاضیات و مکانیک از یونانی به عربی ترجمه می‌شدند، اما به تراژدی‌های آیسخولوس توجهی نمی‌شد”