“Υπάρχει κάτι, και να το θυμάστε, φρικτό σ' αυτή τη χώρα, πιο φρικτό από την πείνα, τις αρρώστιες, τα πτώματα: ο ίλιγγος του κενού. Αλλιώς έφυγα από τη Βοστόνη, κύριε Χάου, αλλιώς είναι η επανάσταση στα βιβλία και στις εφημερίδες. Η καθημερινή τριβή με τους εμπόλεμους και τις διχόνοιές τους αφαίρεσε κάτι από τη μεγαλοσύνη της. Όταν συναντήσετε τους πρώτους αδερφοσκοτωμένους εκεί που βρίσκεστε, τότε πιστεύω πως θα με θυμηθείτε. Ο δρόμος προς την ελευθερία και μια ευνομούμενη πολιτεία είναι σε ένα σκοτεινό τούνελ, εύκολα κανείς τον χάνει και περιπλανιέται χωρίς πυξίδα σ' ένα αχανές έρημο ορυχείο.”