“حضور مرگ در انتهای راهمان آینده‌مان را در دود محو می‌کند، زندگی ما بی فردا می‌شود‌. این یک توالی از زمانهای حال است. چه میشود گفت جز اینکه انسان پوچ، ذهن تحلیل کردن را به زمان الصاق می‌کند؟ جایی که برگسون در آن یک سازماندهی تجزیه نشدنی می‌بیند. چشم او فقط رشته‌هایی از لحظه ها را می بیند. این تکثیر لحظه های غیر قابل انتقال است که در نهایت، تکثیر بودن‌ها را به یاد می‌آورد.”