“Σαν του χρόνου έρθ΄η νάρκη και με τρίχες λευκές
πλάι στο τζάκι ως θα είσαι για στοχάσου και σκέψου
τη γλυκιά τη ματιά σου. Μα και πάλι ονειρέψου
τις βαθιές και χαμένες των ματιών σου σκιές.

Πόσοι να’ χουν λατρέψει τις γλυκές σου στιγμές
κι αγάπησαν - ποιος ξέρει - τη γαλήνια μορφή σου;
Ποιος να λάτρεψεν όμως την αλήτρα ψυχή σου
και τις θλίψες σου που άλλαζαν μύριες μορφές;

Στη θρακιά σκύβει τώρα - σιγοτρέμουν τα χέρια,
μουρμουρίζει τη θλίψη, πως η αγάπη περνά,
ξεκινάει κι ανεβαίνει σε βουνά μακρινά
τη μορφή του να κρύψει σε κόρων’ απ’ αστέρια.

W.B. Yeats, μετάφραση Μ. Καραγάτσης”