“Καλότυχος ο άντρας εκείνος που μπόρεσε να στήσει σε δημόσιο χώρο τα κορίτσια της φαντασίας του, γυμνά και δίχως αιδώ. Τι πείρα, τι βαθύς στοχασμός στο γυναικείο σώμα... «Io, finche viva Ombra daranno a Bellosguardo i lauri...» * Ούγκο Φόσκολο, ή το επιβλητικό απόγευμα. Αχ, οι άνθρωποι αυτοί οι μόνοι που έζησαν και έδωσαν ζωή· όλοι οι άλλοι είναι σαν να μην υπήρξαν. Οι δικές τους χαρές και δικές τους λύπες μόνο μετράνε στον κόσμο: οι μοναδικές χαρές και οι μοναδικές λύπες που δεν πέρασαν σαν όνειρο, γιατί δεν τις ένιωσαν απλώς αλλά τις ανέσυραν απ' την μνήμη και τις μεταμόρφωσαν σε αντικείμενα που τα βλέπεις και τ' αγγίζεις, σε φωνές που τις ακούς...

* Κι όσο ζω, οι δάφνες θα σκιάζουνε την όμορφη θωριά.”