“Γυρίζει το κεφάλι και βλέπει στο βάθος τη Μυρτώ πάνω στο ποδήλατο. Είναι κόκκινο, ίδιο με τα μαλλιά της… Ολόγυρα της ατέλειωτες εκτάσεις από πεσμένα κίτρινα και πορτοκαλιά φύλλα. Η ομορφιά της φύσης που πεθαίνει. Η ομορφιά του κοριτσιού που ανθίζει…”