“...Τρέχουμε και τρέχουμε να προλάβουμε το ένα και το άλλο, είμαστε σαν ζώα μέσα στη ζούγκλα, η λέξη που μας χαρακτηρίζει είναι το ελάχιστο ή το υπερβολικό. Νοιαζόμαστε ελάχιστα και θέλουμε υπερβολικά... Ο καθένας κοιτάζει να βγάλει καθαρή τη φάτσα του. Μια φορά, μόνο μια φορά θέλω να σταματήσω και να κάνω ένα βήμα πίσω, να σηκώσω τα χέρια ψηλά και να φωνάξω σαν τον Βέγγο:
“Καλοί μου άνθρωποι, γιατί είμαστε έτσι; Τι πάθαμε; Γιατί δεν ηρεμούμε λίγο, να μην κάνουμε απολύτως τίποτα για μερικές μέρες; Θα μας κάνει καλό. Αφήστε τα όλα και πάμε να παίξουμε, οτιδήποτε, και συνεχίζουμε... Να βρούμε μια παιδική χαρά, μια μπάλα, ένα ποδήλατο, κάτι!... ” Αλλά απλά θα με κοιτάξουν
αδιάφορα και θα συνεχίσουν ή δε θα μου δώσουν καν σημασία και έξω θα γίνεται ακόμα της καραπουτανάρας. Μπλέκουμε ένα κουβάρι συνέχεια, κι αυτό το κουβάρι μια μέρα θα μπλεχτεί τόσο σφιχτά γύρω από τον λαιμό μας, αλλά εμείς δε θα το έχουμε καταλάβει και απλά θα μας πνίξει. Θα πεθάνουμε από τα ίδια μας τα χέρια... Σκέφτομαι πως έτσι θα καταλήξουμε όλοι μια μέρα. Κι εγώ... Εγώ δε θέλω να γίνω έτσι! Καλύτερα να πεθάνω πριν με σκοτώσουν
και αρχίσω να σέρνω το κουφάρι μου εδώ κι εκεί. Δε θέλω να γίνω σαν κι αυτούς, δεν πρέπει, δε θέλω!... Ούτε να πεθάνω θέλω, ούτε όμως να πεθάνουν αυτοί και να ζήσω εγώ... Να μην πεθάνει κανείς, να ζήσουμε όλοι! Όχι, όχι άλλο, σας παρακαλώ, καλοί μου άνθρωποι, θέλω να ζήσω, ελάτε να παίξουμε!”