“سه ماه پس از کشته شدن شاه، سه نفر را سر بریدند تا همه عبرت بگیرند. سال هزار و سیصد و چهارده قمری بود. علی‌اکبر قزوینی هفده‌ساله بود و محمد قزوینی چهارده‌ساله. آن روز از کلاس درس بیرون آمدند، زیر درخت چنار نشستند، و از سه سر بریده زیر درخت نسترن حرف زدند.

مسافر روشنی (رمانی بر اساس زندگی علی‌اکبر دهخدا)”