“எதிலும் முனைப்பின்றிச்

சோம்பலாய் இருக்கிறேன். தன்னைத்

தானே பார்த்துக்கொள்ளட்டுமென

விட்டுவிட்டேன் உலகத்தை.

பத்து நாட்களுக்கான அரிசி

என் பையில் இருக்கிறது.

கணப்பருகில் ஒரு கட்டுச் சுள்ளிகள்.

எதற்குத் தொணதொணப்பு

மாயையையும் ஞானத்தையும் பற்றி?

கூரையில் வீழும்

இரவுநேர மழையைச் செவிமடுத்தபடி

வசதியாக அமர்ந்திருக்கிறேன்,

கால்கள் இரண்டையும் நன்கு நீட்டி”