“Σιγά σιγά συνειδητοποιούσες πως δεν ήσουνα, πως δεν μπορούσες να γίνεις, σαν τους άλλους που έστεκαν περήφανοι, ωραίοι και ατρόμητοι απέναντι στη βία και στον φόβο.
Κι έτσι ο φόβος γεννούσε κι άλλο φόβο. Αύξανε τον εαυτό του, γιγαντωνόταν κι άλλο μέχρι που επικρατούσε ολοκληρωτικά. Κι ήταν παρήγορο τελικά, ήταν ανακουφιστικό που επικρατούσε ο φόβος, γιατί ήταν κάτι ανθρώπινο και ήσυχο και γνώριμο. Ήταν ασφαλές. Αχ, ήταν σχεδόν όμορφο.”