“Συνειδητοποιεί πως η μάχη είναι χαμένη, όλα έχουν τελειώσει. Κατεβάζει τα κιάλια και κλείνει τα μάτια του περιμένοντας το αναπόφευκτο. Εκείνες τις λίγες στιγμές που του απομένουν φέρνει στο μυαλό του την εικόνα της Yesim, των κορών του και του
αγέννητου γιου του για να ηρεμήσει. Αντ’ αυτού, μια πελώρια θλίψη τον πλημμυρίζει. Πονάει σαν να τους χάνει εκείνος, σαν να χάνονται όλοι τους από τη ζωή με μιας.
Όμως, η δική του ζωή είναι που θα χαθεί.”