“...عاقبت اما پایداری‌اش تمام شده و فشار پنهان ماندگی را نتوانسته تاب آورد و بار رنج بر دلش بیش از اندازه سنگین شده است، و شما نیک می‌دانید که چون عذاب از حد گذشت حرکت پدید می آید.
سلوک به سوی صبح، هرمان هسه”