“Το πεδίο των παθών της ψυχής, που αποτέλεσε το μείζον ενδιαφέρον της ψυχολογίας και της μυθοπλασίας επί δύο και τρεις αιώνες, έχει μειωθεί σημαντικά. Το πεδίο των «παρορμήσεων», που υπήρξε το μείζον θέμα επί πενήντα χρόνια, απειλείται επίσης. Τι έχει απομείνει; Από όλες τις πιθανές κινήσεις της ψυχής, μόνο δύο φαινομενικά αντιφατικές φαίνεται να παραμένουν: η αδιαφορία και η ανυπομονησία. Αντιτάσσονται στις δύο παραδοσιακές ιδιότητες της ψυχής. Η αδιαφορία αντιτάσσεται στην παράφορη προσδοκία της ψυχής να πετύχει την υπέρβαση, ενώ ή ανυπομονησία αντιτάσσεται στην παραδοσιακή «καρτερία της ψυχής», την αρετή που τέθηκε σε δοκιμασία από τον κόσμο. Πράγματι, αυτές δεν αποτελούν πλέον πάθη της ψυχής, υποκειμενικά πάθη. Δεν υπάρχει πλέον ένα υποκείμενο της αδιαφορίας ανυπομονησίας αυτά είναι πάθη αντικειμενικα. Ο κόσμος γίνεται αδιάφορος, και όσο πιο αδιάφορος γίνεται, τόσο πλησιέστερα φαίνεται να κινείται προς ένα υπεράνθρωπο γεγονός, προς ένα ασυνήθιστο τέλος, που η αντανάκλασή του γίνεται μέσα στην πολλαπλασιασμένη ανυπομονησία μας. Όχι μόνο εμείς, αλλά η Ιστορία και τα γεγονότα δίνουν την εντύπωση πως γίνονται λεία στα συνδυασμένα αποτελέσματα αυτής της ανυπομονησίας και αυτής της αδιαφορίας. Δεν είμαι εγώ που είμαι αδιάφορος ή ανυπόμονος. Είναι ο ίδιος ο κόσμος που δίνει την εντύπωση πως θέλει να βιάζεται, να παροξύνεται, να χάνει την υπομονή του με την βραδύτητα των πραγμάτων, και είναι αυτός ταυτόχρονα που βυθίζεται μες στην αδιαφορία. Δεν είμαστε πια εμείς που δίνουμε στον κόσμο νόημα υπερβαίνοντάς τον ή στοχαζόμενοι πάνω σ ' αυτόν. Η αδιαφορία του κόσμου από αυτή την άποψη είναι θαυμαστή · θαυμαστή η αδιαφορία των πραγμάτων σε ότι αφορά εμάς, και το πάθος τους να ξετυλίγουν παρ᾽όλα αυτά και να αναμειγνύουν τις φαινομενικότητές τους. (Οι Στωικοί έχουν ήδη μιλήσει για όλα αυτά με μεγάλη ευγλωττία).”