“ადამიანის დაბადება მთავრდება არა მაშინ, როცა დედის სხეულს გამოეყოფა, არამედ გაცილებით გვიან, როცა სამყაროს საერთო ცნობიერებიდან თავის წილ ცნობიერებას გამოსწოვს. მანამ კი შვილის სიცოცხლე, მისი დამოუკიდებლობა, მისი შიში, მისი ეჭვები, მისი თავისუფლება, ყველაფერი, რაც მოგვიანებით სიტყვა „გონებაში“ გაერთიანდება და სამყაროსთან დაპირისპირების იარაღად იქცევა, მშობლებშია დარჩენილი. გარკვეულ დრომდე შვილი მშობლებში განაგრძობს არსებობას. მშობელი შვილის მაგიერ შიშობს, შვილის მაგიერ ეჭვობს, შვილის მაგიერ ცხოვრობს. სწორედ ეს არის მძაფრი სიყვარული, ეს არის ის უსათუთესი სიმები, რომლებიც დროთა განმავლობაში, იმისდა მიხედვით, თუ როგორ იზრდება ბავშვი, როგორ ითხოვს თავის კუთვნილ შიშსა და თავის კუთვნილ ეჭვს, სათითაოდ წყდება და ამოუვსები სიცარიელის სასოწარმკვეთ განცდას იწვევს. ეს განცდა გარდაუვალია და მას ვერავინ გაექცევა. მართალია, ზოგი მშობელი ჯიუტად ცდილობს, არ დაუბრუნოს შვილს კუთვნილი სიცოცხლე და თავსაც იმართლებს, ვითომ ამით შვილს ტკივილებს უმსუბუქებს, სინამდვილეში, თუ ეს გაუცნობიერებლი ეგოიზმი არაა, სიმების დაწყვეტის შიშით გამოწვეული, მაშინ უგუნურებაა. ნებით არ მისცემ, ძალით წაიღებს. ბუნების კანონს ვერავინ დაარღვევს. არავის ძალუძს სხვის მაგიერ იტანჯოს და სხვის მაგიერ იცხოვროს. ამქვეყნად ყველა თვითონ უნდა მოკვდეს.”