“شب‌ها فریاد «الله اکبر» مثل ابر انبوهی آسمان شهر را می‌پوشاند. گاه صدای تک تیری مثل شهاب بر سطح این ابر خراشی می‌دهد و در لایه‌های دور دستش گم می‌شود. فاصله‌ی دو «الله اکبر» را سکوتی پر می‌کند که به انبوهی خود صداست.”