“...Για μια στιγμή σωπάσαμε και οι δύο. Συνέχιζα να την αγκαλιάζω. Ώσπου σηκώθηκε, τεντώθηκε και μετά ξανακάθισε δίπλα μου για να την αγκαλιάσω πάλι.
<<Δημήτρη, το ξέρεις πως μέσα στη νύχτα οι πυγολαμπίδες λάμπουν; Έτσι φαντάζομαι τον εαυτό μου. Μια πυγολαμπίδα που χάθηκε μέσα στο σκοτάδι. Παντού γύρω μου το σκοτάδι και εγώ πετάω στο άγνωστο χωρίς να ξέρω που πηγαίνω. Αλλά έχω το φως μου να με καθοδηγεί και να μου δίνει δύναμη, γιατί έτσι ξέρω πως το σκοτάδι, όσο κρατάω το φως μου λαμπερό, δεν θα κυριαρχήσει ποτέ. Έτσι αισθάνομαι, δηλαδή έτσι με φαντάζομαι. Μια πυγολαμπίδα που λάμπει στο σκοτάδι>>.”