“مـن لبخند می زدم و فکر میکردم دارن اشتباه می کنن. یه آدم چه طوری می تونـه زیـادی باهوش باشه؟ شبیه زیادی خوش قیافه بودن نیست؟ یا زیادی پول دار بودن؟ یا زیـادی خوشحال بودن؟ چیزی که نمی فهمیدم این بود که مردم تفکر نمی کنن، تکرار می کنن. تحلیل نمیکنن، نشخوار می کنن. هضم نمی کنن، کپی می کنن. اون وقت هـا يـه ذره می فهمیدم که بر خلاف حرف بقیه، انتخاب بین امکانات در دسترس فرق داره با اینکه خودت برای خودت تفکر کنی. تنها راه درست فکر کردن برای خودت اینه که امکانات جدید خلق کنی، امکانهایی که وجود خارجی ندارن. این چیزیه کـه کـودکیم بهـم آموزش داد و اگه درست به حرفم گوش کنی باید به تو ه یاد بده جسپر، بعدش وقتی مردم راجع به من حرف می زنن، . تنها کسی نیستم که میدونم دارن اشتباه می کنن، اشتباه پشت اشتباه، می فهمی؟ وقتی مردم جلو ما راجع به من حرف می زنن، من و تو می تونیم از این طرف به اون طرف اتاق باهم نگاههای دزدکی ردوبدل کنیم و بخندیم، شاید هم یه روز، بعد از اینکه مردم، تو بهشون حقیقت رو بگی، همه چیز رو راجع به من برملا کئی، تمام چیزهایی رو که بهت گفتم. اون موقع شاید احساس حماقت کنن و شاید هم شونه بالا بندازن و بگـن، ا، چـه جالب و دوباره برگــردن بـرن مسابقهی تلویزیونی شون رو تماشا کنن، ولی در هر صورت همه چیز به عهده ی خودتـه جسپر”