“و این خیالات ، همچون متنی خیال‌انگیز، ملودی های فاخر جعبه موسیقی‌اش را همراهی می کرد. برای همین سازش دیگر به چشمش ابزاری مکانیکی نبود و در نتیجه در نواختنش ذوق و قریحه به خرج می‌داد، چرا که اشتیاق، دلواپسی و اندوه درونش همه در دستی که با آن اهرم جعبه موسیقی را می‌چرخاند جمع شده بود و باور داشت که حال و هوای روحی‌اش باعث می شود قوی‌تر یا آرام‌تر، پراحساس‌تر یا حماسی‌تر جعبه را به صدا در بیاورد. عاشق سازش شده بود، سازی که به کمک آن می‌توانست به زبانی دیگر تکلم کند که تنها خودش از آن سر در می‌آورد. آندریاس پوم نوازنده‌ای واقعی بود.”