“مادربزرگ! ما را با لباس سفیدی به عروسی برده بودند. ما، دختران زیبای شهر که می گفتند سینه هایمان عقابی است، باید تدارک عروسی می دیدیم و پذیرایی از مهمان ها و آوردن لوازم را به عهده می گرفتیم. باید با لباس های کوتاه خود آنقدر خم می شدیم تا رو به روهایمان بتوانند پستان های تازه برآمده مان را ببینند و پشت سرهایمان هم پوست سفید و لطیفمان را. تف به این شانس!”