“انسان اگر فعالیت درونی بالایی نداشته باشد، به فعالیت فیزیکی بیشتری نیاز پیدا می کند. اگر فعالیت درونی به میزان قابل توجهی بالا باشد، فعالیت فیزیکی، دیگر یک امر دست و پاگیر محسوب می شود. معمولاً فعالیت فیزیکی بالا و سفر رفتن های مکرر خصیصۀ کسانی است که فعالیت درونی کمی دارند. چیزی که آن ها را از شهری به شهر دیگر و از کشوری به کشور دیگر می کشاند، همان ملالی است که مردم را به سوی اجتماعات و توده ها می کشاند.”