“هیچ احساس قدرتمندی در ید اختيار ما نیست، کمترین آن ها نیز از اندوه بر می خیزد: برای اینکه خشن است و با خشونت نیز در برابر هر درمانی مقاومت می نماید. گاهی می خواهیم که آن را در هم شکنیم و بغض خویش را فروبلعیم، اما همان زمان که بر خونسردی تظاهر می نماییم، اشکها از چشمان مان فرو میریزند. گاهی فکرمان را با نمایش های عمومی یا مسابقات گلادیاتوری منحرف می کنیم، اما در میانه حواس پرتی مان، اندوه با اندک یادآوری مصیبت وارده آن را از بین می برد. از این رو بهتر است که بر غصة خود فائق آئیم تا اینکه بخواهیم آن را فریب دهیم. زیرا اگر ما را رها کرده به این دلیل است که به واسطه الذات و سرگرمی ها فریب خورده و پس از مدتی دوباره آغاز خواهد شد و در این مدت نیز نیروی کافی برای آزار ما اندوخته است. اما اندوهي که با استدلال فرونشیند، برای همیشه آرام خواهدشد.”