“متوجه شدم که نباید به اندوه شما تا زمانی که تازه و عذاب آور است، سرزده وارد شد، چون در این حالت تسلی بیشتر آن را شعله ور ساخته و عمیق تر می نماید، برای یک مرض هيچ چيز مضرتر از درمانی نابهنگام نیست. بنابراین منتظر ماندم تا اینکه جراحتتان حرارت خویش را از دست دهد و در طی زمان تا آن حد التیام یابد که بتواند ضمادی را تحمل نماید، این امکان فراهم شود که بتوان آن را لمس کرد و حرکت داد.”