“هرآنچه که به طریق اتفاق حاصل می شود نا استوار است و هر چقدر که بلندتر باشد بیشتر مستعد فروریختن است. وانگهی آنچه محکوم به فروریختن است باعث شادی هیچ کس نمی شود. بنابراین بدیهی است که زندگانی برای کسانی که با زحمت بسیاری آنچه که باید با مشقت بسیاری نگاه دارند را به دست می آورند، نه تنها کوتاه است بلکه مصیبت بار نیز هست. آنها با مشقت بسیار به آنچه می خواهند دست می یابند؛ آنچه که به دست آورده اند را با اضطراب بسیار در ید خود نگاه می دارند؛ و در این میان ابدا در اندیشه محاسبه زمانی که هیچ گاه باز نمی گردد، نیستند. اشتغالات جدید جای قدیمی ها را می گیرد، آرزوئی، آرزویی دیگر را بر می انگیزاند و جاه طلبی، جاه طلبی ای دیگر. آنها در پی پایانی برای بیچارگی خویش نیستند بلکه به راحتی علت آن را تغییر می دهند. در می یابیم که اشتغالات عمومی مان مایه عذاب و شکنجه است و به همین جهت زمان بیشتری را با افراد دیگر می گذرانیم.”