“تولی اسم هامفری را صفحهٔ اول همۀ کتاب‌ها نوشت، به این خیال که سال‌ها بعد غریبه‌ای کتاب را باز ‌کند و ‌ببیند رویش نوشته «هامفری اوستروپولر» و از خودش بپرسد این اسم از آنِ که بوده و چرا این کتاب را فروخته است. تولی فکر کرد آدم‌ها معمولاً کتاب‌هایشان را نگه می‌دارند، نه به این خاطر که شاید دوباره بخوانندشان، بلکه چون این اشیا حاوی گذشته‌اند، تار و پود خودشانند در یک مکان خاص، در یک زمان خاص؛ هر کتاب تکه‌ای از خرد فرد است، حالا چه کتاب را دوست داشته باشد، چه از آن خوشش نیامده باشد و فقط تا صفحۀ چهلمش پیش رفته باشد. ممکن است آدم‌ها توی سر خودشان به دام بیفتند، اما زندگی‌شان را صرف بیرون آمدن از آن اتاق دربسته می‌کنند. به همین خاطر هم بود که آدم‌ها بچه‌دار می‌شدند، وطن برایشان مهم می‌شد و بعد از یک سفر طولانی، هیچ‌چیز مثل تختخواب خودشان به آن‌ها نمی‌چسبید.”