“همه می‌دانند مرگ اجتناب ناپذیر است. مرگ جزئی از زندگی روزانه در مترو بود. ولی همیشه به نظر می‌رسد اتفاق بدی برایت نمی‌افتد. گلوله‌ها از بغلت رد می‌شوند، بیماری از تو صرف‌نظر می‌کند. مرگ از روی پیری هم فرایند کندی دارد، پس جای نگرانی نیست. نمی‌توانی با توجه دائمی به میرا بودنت زندگی کنی. باید آن را فراموش کنی. گرچه که این افکار به هر حال سراغت می‌آیند، باید آن‌ها را از خود برانی و خفه‌شان کنی. در غیر این صورت، در روح و روانت ریشه می‌دوانند و زندگی را برایت تلخ می‌کنند. نمی‌توانی به این حقیقت که می‌میری فکر کنی، وگرنه ممکن است دیوانه شوی. فقط یک چیز است که انسان را از دیوانگی نجات می‌دهد و آن عدم اطمینان است. زندگی کسی که به مرگ محکوم شده با زندگی یک انسان معمولی تنها در یک چیز تفاوت دارد: اولی دقیقا می‌داند کی می‌میرد و دومی نه. در نتیجه به نظر می‌رسد می‌تواند تا ابد زندگی کند، گرچه که ممکن است طی یک حادثه‌ی مصیبت‌بار در همان روز کشته شود. مرگ به خودی خود ترسناک نیست؛ به انتظار نشستنش ترسناک است.”