“گر من از رحم مادرم مرده به دنیا آمده بودم آبی از آب تکان نخورده بود.آمد مگسی پدید و ناپیدا شد!اما حالا بعد از هشت سالگی،در شصت و نه سال به اندازه دویست سیصد هزار سال زندگی کرده ام و فکر کرده ام و تلاش کرده ام و کشف کرده ام و خسته شده ام...دیگر مگس نیستم.منم.چشم و دل آفرینشم.معمای هستی ام.زمانم.ابدیتم.معنای نهفته ی همه چیزم”